کد مطلب : 7053
16 ارديبهشت 1399 - 08:08
تعداد بازدید : 41 بار
اخبار » مقالات

«مثنوی دِوَل‌رانی و خضرخان» شرح عشق خضرخان خلجی به دیولدی یا دول‌رانی است که امیرخسرو دهلوی (651 تا 725 ه. ق.) آن را در سال 715 هجری قمری سروده است. امیرخسرو در بخشی از دیباچه‌ی این مثنوی، اندرزنامه‌یی خطاب به سلطانِ مقتدر عصر، علاءالدین محمد خلجی، سروده که ویژگی مهم آن، صراحت لهجه‌ و بی‌پروایی شاعر در نصیحت‌گویی سلطان است. هدف مقاله‌ی حاضر نیز این بوده که با معرفی این اندرزنامه و بررسی چگونگی طرح مباحث گوناگونِ آمرانه و ناهیانه‌ی آن، دلایل صراحت لهجه‌ی شاعر در وعظ سلطان را واکاوی کند. بدین منظور، پس از آنکه با بهره‌گیری از کتب تاریخ هند به معرفی و شناسایی شخصیت مقتدر و سخت‌دل سلطان علاءالدین محمد خلجی پرداخته شده است، با بررسی متن نصیحت‌نامه و همچنین ویژگی‌های شخصیتی شاعر که در منابع گوناگون آمده، این نتیجه حاصل شده که می‌توان دلایل حق‌گویی صریح و بی‌باکانه‌ی امیرخسرو در این اندرزنامه‌ی گاه عتاب‌آمیز را در بهره‌مندی وی از زهد و عرفان، نزدیکی‌اش به حضرت نظام‌الدین اولیا (عارف بزرگ آن عهد)، برخورداری او از جایگاهی والا در دربار سلطان علاءالدین و نیز تأثیرپذیری‌اش از مواعظ سنایی جست‌وجو کرد.

مشخصات مقاله: «نصیحت‌نامه‌ی امیرخسرو دهلوی در دیباچه‌ی مثنوی دِوَل‌رانی و خضرخان»، نویسندگان: امیر حسین دولتشاهی – سید مهدی نوریان، مجله تاریخ ادبیات، دانشگاه شهید بهشتی، دوره یازدهم، شماره 1، بهار و تابستان 1398.

این مقاله را از اینجا دانلود کنید:

http://hlit.sbu.ac.ir/issue/view/1205/showToc

 

 

کد امنیتی
تازه کردن

آمار بازدیدکنندگان

مهمانان :

35 

امروز :
دیروز :
این هفته :
این ماه :
بازدید کل :
576
2314
576
16773
16397702